Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Κανών Ιερού Ευχελαίου



Ἦχος δ’.


ᾠδὴ α’. Θαλάσσης το ἐρυθραῖον.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ἐλαίῳ, τῆς εὐσπλαγχνίας Δέσποτα, ὁ ἱλαρύνων ἀεί, ψυχὰς ὁμοῦ καὶ σώματα βροτῶν,καὶ φρουρῶν ἐν ἐλαίῳ πιστούς˙
αὐτὸς καὶ νῦν οἰκτείρησον,τοὺς δι’ Ἐλαίου προσιόντας Σοι.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ὑπάρχει, Σοῦ τοῦ ἐλεόυς Δέσποτα, πλήρης ἡ σύμπασα γῆ˙ ὅθεν ἐλαίῳ θείῳ μυστικῶς, οἱ χριόμενοι σήμερον, τὸν ὑπὲρ νοῦν Σου ἔλεον, πιστῶς αἰτοῦμέν Σε δοθῆναι ἡμῖν.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Χρισμόν Σου, τὸν ἱερὸν Φιλάνθρωπε, ὁ ἀποστόλοις τοῖς Σοῖς, ἐπ’ ἀσθενοῦσι δούλοις σου τελεῖν, συμπαθῶς ἐντειλάμενος, ταῖς δι’ αὐτῶν ἐντεύξεσι, πάντας σφραγῖδι Σου ἐλέησον.

Θεοτοκίον.
Ἡ μόνη, τὸ τῆς εἰρήνης πέλαγος, Ἁγνὴ πλουτήσασα, ταῖς πρὸς Θεὸν πρεσβείαις Σου ἀεί, νοσημάτων καὶ θλίψεων, τὸν Σὸν οἰκέτην λύτρωσαι, ὅπως ἀπαύστως μεγαλύνῃ Σε.



ᾠδὴ γ’. Εὐφραίνεται ἐπὶ σοί.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Σὺ μόνος ὤν θαυμαστός, καὶ ἐν ἀνθρώποις τοῖς πιστοῖς ἵλεως, τῷ ἀσθενοῦντι δεινῶς, δὸς Χριστὲ τὴν χάριν Σου ἄνωθεν.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ἐλαίας κάρφος ποτέ, πρὸς ἀνοχὴν κατακλυσμοῦ θείᾳ Σου, δείξας ῥοπῇ Κύριε, σῶσον ἐν ἐλέει τὸν κάμνοντα.
Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Λαμπάδι θείᾳ φωτός, ἐν τῷ ἐλέει Σου Χριστὲ φαίδρυνον, τὸν ἐν τῇ χρίσει καὶ νῦν, πίστει τοῦ ἐλέους Σου σπεύδοντα.

Θεοτοκίον.
Ἐπίβλεψον εὐμενῶς, Μήτηρ τοῦ πάντων Ποιητοῦ ἄνωθεν, καὶ τὴν πικρὰν κάκωσιν, λῦσον τοῦ νοσοῦντος πρεσβείαις Σου.

Κάθισμα.
Ἦχος πλ. δ’. Αὐλῶν ποιμενικῶν.
Ὡς θεῖος ποταμός, τοῦ ἐλέους ὑπάρχων, ὡς ἄβυσσος πολλῆς, συμπαθείας Οἰκτίρμον, δεῖξον τοῦ Σοῦ ἐλέους τὰ θεῖα ῥεῖθρα, καὶ πάντας ἴασαι˙ βλῦσον τὰς τῶν θαυμάτων πηγὰς ἀφθόνως, καὶ πλῦνον ἅπαντας˙ Σοὶ γὰρ ἀεὶ προστρέχοντες θερμῶς, τὴν χάριν ἐξαιτούμεθα.

Ἕτερον.
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὁ ἰατρὸς καὶ βοηθὸς τῶν ἐν πόνοις, ὁ λυτρωτής τε καὶ Σωτὴρ τῶν ἐν νόσοις, αὐτὸς τῶν ὅλων Δέσποτα καὶ Κύριε, δώρησαι τὴν
ἴασιν, τῷ νοσοῦντί Σου δούλῳ, οἴκτειρον ἐλέησον, τὸν πολλὰ ἐπταικότα, καὶ τῶν σφαλμάτων λύτρωσαι Χριστέ, ὅπως δοξάζῃ τὴν θείαν Σου δύναμιν.


ᾠδὴ δ’. Ἐπαρθέντα σε ἰδοῦσα.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ἀδιάφθορον ὡς μύρον Σωτὴρ ὑπάρχων, τὸ κενωθὲν ἐν χάριτι καὶ κόσμον καθαῖρον, οἴκτειρον, ἐλέησον τὸν τῇ θείᾳ πίστει Σου, μώλωπας σαρκὸς ἐπαλείφοντα.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ἱλαρότητι σφραγῖδος τοῦ Σοῦ ἐλέους, νῦν τὰς αἰσθήσεις Δέσποτα σφραγίσας Σοῦ δούλου, ἄβατον, ἀπρόσιτον, τὴν εἴσοδον ποίησον, πάσαις ἐναντίαις δυνάμεσιν.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ὁ προσκαλεῖσθαι κελεύων τοὺς ἀσθενοῦντας, ἱερουργοὺς ἐνθέους Σου, καὶ τούτων ἐντεύξει, καὶ χρίσει Ἐλαίου Σου, Φιλάνθρωπε σώζεσθαι, σῶσον Σῷ ἐλέει τὸν κάμνοντα.

Θεοτοκίον.
Θεοτόκε ἀειπάρθενε Παναγία, σκέπη στεῤῥὰ καὶ φύλαξ μου, λιμήν τε καὶ τεῖχος, κλῖμαξ καὶ προπύργιον, ἐλέησον, οἴκτειρον˙ πρὸς Σε γὰρ καὶ μόνην κατέφυγον.


ᾠδὴ ε’. Σὺ Κύριέ μου φῶς.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ὑπάρχων Ἀγαθέ, τοῦ ἐλέους ἡ ἄβυσσος, ἐλέησον Ἐλεῆμον, Σοῦ τῷ θείῳ Ἐλαίῳ, τὸν κάμνοντα ὡς εὔσπλαγχνος.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ψυχὰς ἡμῶν Χριστέ, καὶ τὰ σώματα ἄνωθεν, σφραγῖδός Σου θείῳ τύπῳ, ἁγιάσας ἀφράστως, χειρί Σου πάντας ἴασαι.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ἀφάτῳ Σου στοργῇ, ὑπεράγαθε Κύριε, δεξάμενος τὰς τοῦ μύρου, διὰ πόρνης ἀλείψεις, οἰκτείρησον τὸν δοῦλόν Σου.

Θεοτοκίον.
Πανύμνητε ἁγνή, ὑπεράγαθε Δέσποινα, ἐλέησον τοὺς τῷ θείῳ, χριομένους Ἐλαίῳ, καὶ σῶσον τὸν οἰκέτην Σου.


ᾠδὴ ς’. Θύσω σοι.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Λόγοις Σου, ὁ δι’ Ἐλαίου δείξας Φιλάνθρωπε, ἐν Βασιλεῦσι τὴν χρῆσιν, καὶ Ἀρχιερεῦσι ταύτην τελέσας, σφραγισμῷ Σου, καὶ τὸν πάσχοντα σῶσον ὡς εὔσπλαγχνος.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.

Μέθεξις, μὴ ἐκ πικρῶν δαιμόνων ἐφάψοιτο, τοῦ ἐπ’ ἀλείψει ἐνθέῳ, τὰς αἰσθήσεις Σῶτερ σημειουμένου, ἀλλ’ ἐν σκέπῃ, περιτείχισον τοῦτον τῆς δόξης Σου.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ὄρεξον, χεῖρα τὴν Σὴν ἐξ ὕψους Φιλάνθρωπε, καὶ Σοῦ τὸ Ἔλαιον Σῶτερ, ἁγιάσας δίδου τῷ Σῷ οἰκέτῃ, εἰς ὑγείαν, καὶ νοσημάτων πάντων ἐκλύτρωσιν.

Θεοτοκίον.
Πέφηνας, ἐν τῷ Θεοῦ Σου οἴκῳ κατάκαρπος, Μήτηρ τοῦ Κτίστου ἐλαία, δι’ ἧς πλήρης ὤφθη κόσμος ἐλέους˙ ὅθεν σῶζε, πρεσβειῶν ἐπαφῇ Σου τὸν κάμνοντα.

Κοντάκιον.
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Ἐλέους πηγὴ ὑπάρχων ὑπεράγαθε, τοὺς πίστει θερμῇ, ἐλέει τῷ ἀφάτῳ Σου, προσπεσόντας εὔσπλαγχνε, ἐκ παντοίας λύτρωσαι κακώσεως, καὶ τὰς αὐτῶν νόσους ἀράμενος, παράσχου τὴν θείαν χάριν ἄνωθεν.




ᾠδὴ ζ’. Ἐν τῇ καμίνῳ Ἀβραμιαῖοι.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Σὺ ἐν ἐλέει, καὶ οἰκτιρμοῖς Σου Σῶτερ μόνος Θεός, πάντων ἰατρεύων πάθη τε τῶν ψυχῶν, καὶ σωμάτων τὰ συντρίμματα, αὐτὸς θεράπευσον, καὶ τὸν ἐν νόσοις πάσχοντα Εὔσπλαγχνε.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ἐν τῷ λιπαίνειν, Ἐλαίου χρίσει πάντων τὰς κεφαλάς, δίδου εὐφροσύνης τοῦτῳ τὴν χαρμονήν, τῷ τὸν Ἔλεον ζητοῦντί Σου, τῆς ἐκλυτρώσεως, τῷ πλουσίῳ ἐλέει Σου Κύριε.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ξίφος ὑπάρχει, κατὰ δαιμόνων Σῶτερ Σοῦ ἡ σφραγίς˙ πῦρ τε ἀναλίσκον πάθη τὰ τῶν ψυχῶν, Ἱερέων ταῖς ἐντεύξεσιν˙ ὅθεν τὴν ἴασιν, οἱ δεδεγμένοι πίστει ὑμνοῦμεν Σε.
Θεοτοκίον.
Σὺ τὸν κρατοῦντα, ἐν δρακὶ πάντα Μήτηρ Θεοῦ, ἔνδον ἐν κοιλίᾳ σχοῦσα θεοπρεπῶς, καὶ ἀφράστως σωματώσασα, ὑπὲρ τοῦ κάμνοντος, ἐξιλέωσαι τοῦτον δεόμεθα.


ᾠδὴ η’. Χεῖρας ἐκπετάσας Δανιήλ.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ἅπαντας ἐλέησον Σωτήρ, κατὰ τὸ μέγα Σου καὶ θεῖον ἔλεος˙ τούτου τὸν τύπον γὰρ Δέσποτα, μυστικῶς ὑπαινιττόμενοι, τὴν δι’ Ἐλαίου ἱεροῦ χρῖσιν προσάγομεν, τοῖς νοσοῦσιν˙ οὕς περ δυνάμει τῇ σῇ πάντας ἴασαι.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ῥείθροις τοῦ ἐλέους Σου Χριστέ, καὶ ἐπαλείμμασι τῶν Ἱερέων Σου, πλῦνον ὡς εὔσπλαγχνος Κύριε, τὰς ὀδύνας καὶ τὰ τραύματα, καὶ ἀλγεινῶν ἐπιφοράς, τοῦ ἐν ἀνάγκαις παθῶν τρυχομένου, ὅπως καθάρσει τῇ σῇ, τύχῃ ῥώσεως.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Σύμβολον τῆς ἄνωθεν ῥοπῆς, καὶ ἱλαρότητος Ἔλαιον, θεῖον ἡμῖν τοῖς διαγράφουσι Δέσποτα, μὴ μακρύνῃς Σοῦ τὸ ἔλεος, μηδὲ παρίδῃς τοὺς πιστῶς ἀεὶ κραυγάζοντας˙ Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον.

Θεοτοκίον.
Ἔνδοξον ὡς στέφανον Ἁγνή, ἡ φύσις εἴληφε τὸν θεῖον τόκον Σου, ἐχθρῶν ἀπείργοντα φάλαγγας, καὶ νικῶντα κατὰ κράτος αὐτούς˙ διὸ χαρίτων Σου φαιδραῖς, καταστεφόμενοι ἀγλαΐαις, Σὲ ἀνυμνοῦμεν πανύμνητε Δέσποινα.


ᾠδὴ θ’. Λίθος ἀχειρότμητος ὄρους.


Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Νεῦσον οὐρανόθεν Οἰκτίρμον, δεῖξόν Σου τὸ ἔλεος πᾶσι˙ δὸς νῦν τὴν ἀντίληψιν τὴν σήν, καὶ τὴν ἰσχύν Σου τῷ προσιόντι Σοι, διὰ τοῦ θείου χρίσματος, τῶν Ἱερέων Σου φιλάνθρωπε.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Ἴδομεν πανάγαθε Σῶτερ, ἀγαλλιώμενοι τὸ θεῖον, Ἔλαιον ῥοπῇ Σου ἐνθέῳ, ὑπὲρ μετόχους, ὅπερ προσείληφας, καὶ τυπικῶς μετέδωκας, λουτροῦ τοῦ θείου τοῖς μετέχουσι.

Δέσποτα Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλόν σου.
Οἴκτειρον ἐλέησον Σῶτερ, ῥῦσαι δεινῶν καὶ ἀλγηδόνων, λύτρωσαι βελῶν τοῦ πονηροῦ, τοὺς σοὺς οἰκέτας, ψυχὰς καὶ σώματα, ὡς ἐλεήμων Κύριος, χάριτι θείᾳ ἐξιώμενος.

Θεοτοκίον.
Ὕμνους καὶ δεήσεις Παρθένε, προσδεχομένη τῶν σῶν δούλων, ῥῦσαι χαλεπῶν παθημάτων, καὶ ἀλγηδόνων ταῖς ἱκεσίαις Σου, τὸν δι’ ἡμῶν Πανάχραντε, τῇ θείᾳ σκέπῃ Σου προστρέχοντα.


Ἄξιον ἐστὶν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν˙ τὴν ὄντως Θεοτόκον Σὲ μεγαλύνομεν.

Ἐξαποστειλάριον. Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς.
Ἐν ἐλέῳ ἀγαθέ, ἐπίβλεψον σῷ ὄμματι, ἐπὶ τὴν δέησιν ἡμῶν, τῶν συνελθόντων ἐν τῷ Ναῷ Σου, τῷ Ἁγίῳ σήμερον, χρῖσαι θείῳ Ἐλαίῳ, νοσοῦντας τοὺς δούλους Σου.

Εἰς τοὺς Αἴνους. Στιχηρὰ Προσόμοια.
Ἦχος δ’. Ἔδωκας σημείωσιν.

Ἔδωκας τὴν χάριν Σου, διὰ τῶν Σῶν εὐδιάλλακτε, Ἀποστόλων Φιλάνθρωπε, Ἐλαίῳ ἁγίῳ Σου, θεραπεύειν πάντων, πληγὰς τε καὶ νόσους˙ διὸ Ἐλαίῳ Σου πιστῶς, τὸν προσιόντα καὶ νῦν ὡς εὔσπλαγχνος, ἁγίασον ἐλέησον, παντοίας νόσου καθάρισον, καὶ τρυφῆς τῆς ἀφθάρτου Σου, καταξίωσον Κύριε.

Βλέψον ἀκατάληπτε ἐξ οὐρανόθεν ὡς εὔσπλαγχνος, ἐν χειρὶ ἀοράτῳ Σου, σφραγίσας Φιλάνθρωπε, τὰς ἡμῶν αἰσθήσεις, Ἐλαίῳ Σου θείῳ, τὸν προσδραμόντα Σοι πιστῶς, καὶ ἐξαιτοῦντα πταισμάτων ἄφεσιν˙ καὶ δώρησαι τὴν ἴασιν, τὴν τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, ἵνα πόθῳ δοξάζῃ Σε, μεγαλύνων τὸ κράτος Σου.

Χρίσει τοῦ ἐλέους Σου, καὶ Ἱερέων φιλάνθρωπε, ἐπαφῇ τοὺς οἰκέτας Σου, ἁγίασον ἄνωθεν, νοσημάτων ῥῦσαι, ψυχῆς τε τὸν ῥύπον, κάθαρον ἔκπλυνον Σωτήρ, καὶ πολυπλόκων σκανδάλων λύτρωσαι˙ τοὺς πόνους παραμύθησαι, τὰς περιστάσεις ἐκδίωξον, καὶ τὰς θλίψεις ἀφάνισον, ὡς οἰκτίρμων καὶ εὔσπλαγχνος.

Δόξα. Και νῦν. Θεοτοκίον.

Σὲ τὸ καθαρώτατον, τοῦ Βασιλέως παλάτιον, δυσωπῶ πολυΰμνητε˙ τὸν νοῦν μου καθάρισον, τὸν ἐσπιλωμένον, πάσαις ἁμαρτίαις, καὶ καταγώγιον τερπνόν, τῆς ὑπερθέου Τριάδος ποίησον˙ ὅπως τὴν δυναστείαν Σου, καὶ τὸ ἀμέτρητον ἔλεος, μεγαλύνω σωζόμενος, ὁ ἀχρεῖος οἰκέτης Σου.



Τρισάγιον.

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

«κτίζεται ὁ Κτίστης, φωνῇ τοῦ κτίσματος» (όσιος Νικόλαος Καβάσιλας)

ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἐν πυρὶ φλογὸς ἐκ τοῦ βάτου, καὶ ὁρᾷ ὅτι ὁ βάτος καίεται πυρί, ὁ δὲ βάτος οὐ κατεκαίετο. 3 εἶπε δὲ Μωυσῆς• παρελθὼν ὄψομαι τὸ ὅραμα τὸ μέγα τοῦτο, ὅτι οὐ κατακαίεται ὁ βάτος. 4 ὡς δὲ εἶδε Κύριος ὅτι προσάγει ἰδεῖν, ἐκάλεσεν αὐτὸν ὁ Κύριος ἐκ τοῦ βάτου λέγων• Μωυσῆ, Μωυσῆ. ὁ δὲ εἶπε• τί ἐστι; 5 ὁ δὲ εἶπε• μή ἐγγίσῃς ὧδε. λῦσαι τὸ ὑπόδημα ἐκ τῶν ποδῶν σου• ὁ γὰρ τόπος, ἐν ᾧ σὺ ἕστηκας, γῆ ἁγία ἐστί.

Ἐξ. γ΄ 2-5


• παρελθὼν ὄψομαι τὸ ὅραμα τὸ μέγα τοῦτο, ὅτι οὐ κατακαίεται ὁ βάτος.
«ας πάω να δω αυτό το παράδοξο θέαμα, γιατί δεν καίγεται η βάτος.»

λῦσαι τὸ ὑπόδημα ἐκ τῶν ποδῶν σου

μή ἐγγίσῃς ὧδε

Πόσες φορές στέλνω την λογική μου και την διάνοιά μου «να πάνε να δουν» τα μυστήριά Σου και πόσες φορές γυρίζω πίσω, άπραγος και σαστισμένος άνθρωπος εγώ, με την φωνή Σου στ’αυτιά μου «μή ἐγγίσῃς ὧδε.Λῦσαι τὸ ὑπόδημα ἐκ τῶν ποδῶν σου» γιατί ο τόπος που στέκεσαι είναι ά γ ι ο ς. «Λῦσαι τὸ ὑπόδημα» της ορθολογιστικής σου γκρίνιας, μην αναλύεις, μην προσπαθείς, έλα απλά, έλα ταπεινά, έλα ξυπόλητος. Ξυπόλητος, ανυπεράσπιστος, έλα εσταυρωμένος. Και θέλω, αλλά δεν ξέρω πώς, σε παρακαλώ να μου το διδάξης. Δίδαξέ με πώς να περπατήσω προς τα Σένα, γυμνός απ’τα γιατί μου, γυμνός από τις υποδείξεις της διανοίας μου, γυμνός επί τέλους από την πολυπλοκότητα και την αφόρητη πολυδιάσπασι της υπάρξεώς μου. Δεν έχω τίποτε να Σου προσάξω. Πάρε τον κουτσουρεμένο και άωρο εαυτό μου, εμφύτευσέ τον στα φιλόξενα σπλάγχνα της ιαματικής Σου Αγάπης, κυοφόρησέ τον για όσο χρειαστεί, μέχρι να μορφωθεί κάτι βιώσιμο, κάτι εξελίξιμο, κάτι δικό Σου. Και γέννησέ τον μέσα στον Εαυτό Σου, γέννησέ με μέσα Σου, εκεί να υπάρξω πάλι, εκεί να υπάρξω. «Ως αρτιγέννητο βρέφος», το λογικόν, άδολον γάλα επιποθόν.
Γέννησέ με Εσύ και πλάσε με ξανά να είμαι μία Ύπαρξι που υπάρχει όπως μόνο Εσύ στ’αλήθεια υπάρχεις, κάνε με αθώο, ταπεινό, ειρηνικό, πράο, απλό. Κάνε με όμορφο και δυνατό και μεγάλο με μια πλατειά πλατειά καρδιά, τόσο πλατειά που να χωράς μέσα Ολόκληρος, να γεννηθείς από μέσα μου, Παιδίον Νέον, Μεγάλης Βουλής Άγγελος, Άρχων Ειρήνης, ο προ αιώνων Θεός.
Και να με κάνης άνθρωπο κατά πως πλάστηκα να είμαι.

Ελέησέ με.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Ίσκιοι και χαμόγελα παντού


Η γλυκειά ζεστασιά του γέλιου σου, η φωνή σου μπερδεμένη με τις φωνές των παιδιών, τα μαλλιά σου ανακατεμένα στις αγκαλιές τους, η βαθειά σιωπή της αγάπης, η βαθειά και άκρα σιωπή της στιγμής που περνάει, που όμως την ζήσαμε, και θα ξαναπετάξη από πάνω της κάποια Ημέρα η ψυχή μας, ελεύθερη κι ελαφριά, καινούρια, νεογέννητη, θα ατενίση από ψηλά την αίσθησί της, θα την ζυγίση, θα την δει όπως πράγματι είναι, θα την ζήση πάλι.

"Ίσκιοι και χαμόγελα παντού".

Αυτή εδώ η θάλασσα λάμπει, αντιφεγγίζει το ήσυχο και πράο φως της συννεφιάς, είναι μεγάλη, απέραντη, και το βαρύ πλεούμενο που την διαβαίνει δεν την αλλάζει, γλιστράει δειλό επάνω της κι αυτή δεν έχει "παραλλαγή και τροπής αποσκίασμα". Είναι μεγάλη και βαθειά και ήσυχη και ίδια.

Ψυχή μου, ψυχή μου, γίνου μεγάλη και βαθειά και ήσυχη και ίδια.

" Να πετάς ψηλά και να ξέρεις το νόημα της καλοσύνης και της αγάπης.Μη πάψης ποτέ να δουλεύης πάνω στην Αγάπη". -

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

Θεομητορικόν



«Ἔζη τοίνυν ἄσκευον , ἀπεριμέριμνον, ἀπραγμάτευτον ἀνύουσα βίον, λύπης ἄμοιρον,
παθῶν ἀγενῶν ἀμέτοχον, ἡδονῆς ταύτης τῆς οὐκ ἄνευ ὀδύνης ἀνώτερον,
Θεῷ ζῷσα μόνῳ, Θεῷ βλεπομένη μόνῳ, Θεῷ τρεφομένη, Θεῷ τηρουμένη μόνῳ…
καὶ αὕτη Θεὸν μόνον ὁρῶσα, Θεὸν ποιουμένη τρυφὴν οἰκεῖαν,
Θεῷ διηνεκῶς προσανέχουσα»
(Γρηγ. Παλαμᾶ, ΕΠΕ 11).

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Όσιος Νεκτάριος Κεφαλάς: "Θέλω να μάθω ότι η θεία Χάρις σας επεσκέφθη και ειρηνεύσατε"

Μανθάνω ὅτι σᾶς εὕρε πειρασμός τις καὶ ἐθροήθητε ὡς νεοσσοί. Ἀλλοίμονο ἐὰν οὕτω ταχέως θροεῖσθε καὶ ἀπελπίζεσθε. Ἐὰν δὲν ὑπομείνητε πειρασμὸν δὲν θὰ φθάσετε εἰς μέτρον τελειώσεως. Θὰ ὑπομείνητε καὶ ἐὰν σᾶς δέρωσιν. Ὁ Κύριος εἶναι μεθ’ ὑμῶν. Καθ’ ἑκάστην ψάλλετε «Μεθ’ ἡμῶν ο Θεός» καὶ ὅμως φαίνεται ὅτι δὲν τὸ καλοκατανοεῖτε. Ἐπιθυμῶ νὰ τὸ διαβάσετε ἅπαξ πρὸς τελείαν κατανόησιν αὐτοῦ καὶ σᾶς διαβεβαιῶ ὅτι θὰ εἰρηνεύσῃ ἡ καρδία σας. Μάθετε ὅτι θὰ ἐξεγερθῶσι καθ’ ὑμῶν αἱ τοῦ ἀντιπάλου δυνάμεις, ἀλλὰ σεῖς ψάλλατε: «Μεθ’ ἡμῶν ο Θεός, τὸν δὲ φόβον αὐτοῦ οὐ μὴ φοβηθῶμεν οὐδ’ οὐ μὴ ταραχθῶμεν, ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός», καὶ τὰ λοιπά. Ἰσχύετε καὶ κραταιοῦσθε διότι ὁ Θεὸς εἶναι μεθ’ ὑμῶν. Ἐὰν ὑπομείνετε ἕως τέλους τὰ ὀνόματα ὑμῶν θὰ γραφῶσιν εἰς τὰς βίβλους τῆς ζωῆς. Θέλω νὰ μάθω, ὅτι ἡ θεία Χάρις σᾶς ἐπεσκέφθη καὶ εἰρηνεύσατε.


Ὅσιος Νεκτάριος Κεφαλᾶς
ἀπὸ Ἐπιστολὴ πρὸς τὶς μοναχές του

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Το εραστόν της καρδιάς μου Πρόσωπον

«Η ἔμφαση στὴν ἀρχή, ἀκριβῶς ἐπειδὴ συνδυάζεται μὲ ἔμφαση στὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀμοιβαία αὐτοθυσία, παιδαγωγεῖ στὴν ἀγάπη, γιὰ τὴν ὁποία ἀρχὴ εἶναι πάντοτε ὁ ἄλλος. Μόνο ὅταν δὲν ὑπάρχει ἀγάπη γίνεται λόγος γιὰ δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις.»

Να γίνης η Αρχή μου. Να άρξης, να βασιλεύσης επί του επαναστατημένου εαυτού μου, «σαν αυτοκράτωρ, σαν Παντοδύναμος». Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου. Δεν θέλω να έχω έναντί Σου κανένα «δικαίωμα». Όλος να γίνω υποχωρητικός και ευσμίλευτος. Να σου παραχωρήσω τα πάντα. Όπως στον μέγιστα ηγαπημένο, στον πέρα από κάθε δικαίωμα και απαίτησι και επιφύλαξι ηγαπημένο. Να γίνης το εραστόν της καρδιάς μου Πρόσωπο. Σε Εσένα να αποβλέπω, να ψάχνω πώς να μη σ’ ενοχλώ, πώς να σου αρέσω και πώς να κάνω ό,τι μου ζητάς κι ό,τι παρατηρώ πως σε ευαρεστεί. Κι όταν μου αποκαλύπτεις την θέλησί σου, να είναι μεγαλύτερη η χαρά μου που βρήκα τρόπο να σ’ ευχαριστήσω, από την δυσχέρεια της απαιτήσεώς σου, από την αντίστασι της στρεβλωμένης μου θελήσεως και του εγωισμού μου. Κάνε μου αισθητή και εύληπτη την υπέρ νουν και αίσθησιν αγάπη σου για μένα και κάνε με, όπως σε άνθρωπο πολυαγαπημένο, να μην διατηρώ απέναντί σου καμμιά άμυνα, καμμιά επιφύλαξι, και να είμαι σαν παιδί μπροστά σου. Αυτό έχει μέσα του ειρήνη, τότε ό,τι μου ζητάς θα είναι ελαφρύ και ποθητό, όταν «οπίσω του έρωτός Σου έλθω εκ του κόσμου τούτου». Όταν Σε αγαπήσω, τότε θα φτιάξουν όλα. Αποκάλυψέ μου τον Εαυτό Σου, σάρωσε όλα τα σκουπίδια που έχω μέσα στην καρδιά μου. Δώσε μου τον τρόπο να καθάρω τον εαυτό μου για Σένα, να γίνω όπως με θες και όπως μου προώρισες να είμαι. Να παρέλθη η σκιά του νόμου, ελθούσης της Χάριτός Σου. Να σ’ ερωτευθώ.

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Γεννάμε αγάλματα


Αντίο να σου πω τώρα που φεύγεις από δω, αν και τόσο λίγο ιδωθήκαμε. Ήρθα με μια χούφτα βρεγμένα γιασεμιά μπροστά σου, μπροστά στο μεγαλείο του "για πάντα", μπροστά στο μεγαλείο ενός πάλλευκου προσώπου που το κυττάζουμε για τελευταία φορά. Μικραίνει ο άνθρωπος μπροστά στο "πάντα", γίνεται μια τόση δα κουκίδα. Κι εγώ, άνθρωπος ξένος και μικρός, ήρθα μπροστά στο τελευταίο σου άγαλμα, το τελευταίο άγαλμα που έφτιαξες με την μορφή σου, "γεννάμε αγάλματα κάθε στιγμή που περνάει". Ήρθα με την παράξενη ομπρέλα μου και με την μαύρη φορεσιά μου και στάθηκα μπροστά σου πλήρης απορίας και θάμβους. Μπερδεύτηκα ανάμεσα στα δακρυσμένα των δικών σου πρόσωπα, και έγινα μια τόση δα κουκίδα που δεν την έβλεπε κανείς, παρά μόνο ένα ζευγάρι αγαπημένα μάτια. Και δάκρυζα ολοένα, χωρίς να καλοξέρω το γιατί. Όχι για σένα, μα για ένα άδειο σπίτι μάλλον, και για όποιον θα έπρεπε να γυρίσει εκεί μέσα.
Άσπρα βρεγμένα γιασεμιά, πλάι στο λευκό σου πρόσωπο, κομμένα από τον φράχτη του σπιτιού των παιδικών μου χρόνων.
Κι η ευωδία απ' τα γιασεμιά, κι η αναστάσιμη ευωδία του ύπνου σου, Φως Άσπρο κι άσπρα γιασεμιά και το λευκό σου πρόσωπο και δυο χέρια λευκά που τρέμαν μέσα στη βροχή και τον αέρα του Νοεμβρίου, μα που ξέρω πως αύριο θα ψηλαφίσουν πάνω στο τελευταίο άγαλμά σου την Ανάστασι, μπερδεύτηκαν και χτίσαν την τελευταία από σένα ανάμνησί μου. Αντίο

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

Άγιος Νικόδημος: "Η ελευθερία της καρδίας και μοναξία"

«Καὶ ὅταν ἡ θέλησίς σου θέλῃ νὰ κλίνῃ εἰς κανένα πρᾶγμα, ἀκόμη καὶ ἅγιον, βάλε την πρῶτον μοναχήν καὶ γυμνὴν μὲ βαθυτάτη ταπείνωσιν ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν σου, παρακαλῶντας Τον νὰ γίνῃ εἰς αὐτὴν τὸ θέλημά Του καὶ ὄχι τὸ ἰδικόν σου. Καὶ ὅταν θελήσῃς τίποτε, ἄς εἶναι τοιούτης λογῆς, ὥστε ὁποῦ καὶ ἄν δὲν γίνῃ ἐκεῖνο ὁποῦ θέλεις, μάλιστα τὸ ἐναντίον, νὰ μὴ λυπῆσαι˙ ἀλλὰ νὰ μένῃ τὸ πνεῦμα σου ἥσυχον, ὡσὰν νὰ μὴν ἠθέλησες τίποτε. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς καρδίας καὶ μοναξία. Διότι ὁ Θεὸς ἄν δὲν εὕρῃ τὴν ψυχὴν μοναχήν, δὲν θέλη ἔλθῃ νὰ τὴν ἐπισκεφθῇ. Αὐτὸς τὴν θέλει μοναχὴν ἀπὸ λογισμούς, μοναχὴν παντελῶς ἀπὸ ἐπιθυμίας καὶ, πολὺ περισσότερον, μοναχὴν ἀπὸ τὴν ἰδίαν της θέλησιν. Ὄθεν, ῥίπτου ἀποφασιστικῶς μὲ κλεισμένα μάτια εἰς τὸ πέλαγος τῆς θείας Προνοίας˙ εἰς τρόπον ὁποῦ νὰ φέρεσαι ὡσὰν ἄψυχον πρᾶγμα ἀπὸ τὰ δυνατώτατα κύματα μόνης τῆς θελήσεως τοῦ Θεοῦ, χωρίς ἐσὺ νὰ ἐναντιώνεσαι εἰς αὐτὰ μὲ τὴν ἰδικήν σου θέλησιν».

«Εἰ δὲ καὶ ἰδῇς καμμίαν φορὰν τὸν ἑαυτό σου νὰ θλίβεται καὶ νὰ ἐνοχλῆται εἰς τρόπον ὁποῦ νὰ μὴν μπορῇς νὰ εἰρηνεύσῃς, πρόστρεχε εὐθὺς εἰς τὴν προσευχὴν καὶ καρτέρα εἰς αὐτὴν. Δὲν πρέπει νὰ ἀναχωρῇς ἀπὸ αὐτὴν ἕως ὁποῦ νὰ εὕρῃς τὴν θέλησίν σου σύμφωνον μὲ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀκολούθως νὰ τὴν εὕρῃς εὐλαβῆ καὶ εἰρηνικήν. Καὶ ὁμοῦ ὅλην θαῤῥαλέαν καὶ τολμηρὰν, διὰ νὰ δεχθῇ καὶ νὰ ἐναγκαλισθῇ ἐκεῖνο, ὁποῦ ἐφοβεῖτο καὶ ἀπεύφευγε πρότερον».

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
«ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ»

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

προσευχή

Πώς σκύβεις το άχρονο και απερίγραπτο κεφάλι σου, “εν περιγραπτή σαρκί” , πάνω από την χωμάτινη ζωή μου; Πώς κυττάζεις με τόση ευσπλαγχνία την από Εσέ αποστασία των ροπών της καρδιάς μου; Πώς αγκαλιάζεις με πατρική –μάλλον δε, μητρική- στοργή την ένδεια, τις ανάγκες, τα θελήματά μου, τα παιδιάστικα πείσματα, και τις αδυναμίες μου, το μπαϊράκι που σηκώνω κάθε τόσο και κάνω τα δικά μου, πώς τα ανέχεσαι και πώς τα θεραπεύεις και τα διακονείς με την πάνσοφη και ταπεινή Αγάπη Σου; Η καρδιά μου, φθηνή πόρνη που εξέπεσε από τον υψηλό της θρόνο, από την άχραντο παστάδα του γάμου της με τον Τέλειο Νυμφίο της, απομακρύνθηκε, Σε ξέχασε, γυρίζει αλλού, χαρίζει τον εαυτό της στις «ευπερίστατες» αγάπες της, στις μάταιες, τις ξένες, τις ψεύτικες. Φθηνή πόρνη. Σε μια ευγενέστερη αποτύπωσι, σκληρό μικρό παιδί που ξέρει μόνο τα θελήματά του και δεν κατανοεί την αγνωμοσύνη και την προδοσία. Πώς με αγαπάς και πώς με περιβάλλεις με την Ύπαρξί Σου? Έρχομαι μπροστά Σου κάθε τόσο, με τα…αιτήματά μου. Τι να αποθέσω μπροστά στο πράο και όλο αγάπη Βλέμμα Σου; Τι να Σου «ζητήσω», τι να Σου υποδείξω, τι να σου πω; Είμαι όλος μπροστά Σου, είμαι όλος μέσα Σου. Έρχομαι μπροστά σου με τις επιθυμίες μου, με τις μικρές, πικρές μου επιθυμίες, τις γυμνές από το μεγαλείο του «μέλλοντος αιώνος». Θνητές, χαμερπείς, και ολοτελώς «στα μέτρα μου». Έρχομαι να στις αραδιάσω, και να σε παρακαλέσω δήθεν, ή ίσως και όχι, μόνο να στις αραδιάσω. Αλλά με συντρίβει η αίσθησι της πρόνοιάς σου, η ζεστασιά της αγάπης σου, δε μ’ αφήνει να σου ζητήσω τίποτα, ντρέπομαι, ντρέπομαι την άφραστη μεγαλοπρέπειά σου, τα θαυμασια σου, τα υπερλάμποντά σου θαύματα. Εσύ γνωρίζεις Κύριε, γνωρίζεις την καρδιά μου, τα γνωρίζεις όλα. Σύ πάντα οίδας. Βλέπεις αυτά που θέλω, αυτά που φοβάμαι, αυτά που ελπίζω, αυτά που δεν κατορθώνω, αυτά που με πικραίνουν, αυτά που δε μπορώ ν’ ανατρέψω, αυτά που με νικούν, αυτά που προσδοκώ, αυτά για τα οποία κάνω και αυτά για τα οποία δεν κάνω, Εσύ με έπλασες με τα Χέρια Σου, είμαι η πνοή Σου, είμαι όλος δικός Σου. Όλος δικός Σου όταν Σε ψάχνω, όταν Σε ακούω, όταν Σε θυμάμαι, όταν Σε νοιώθω. Όλος δικός σου κι όταν Σε ξεχνάω, όταν Σε αψηφώ, όταν Σου θυμώνω, όταν Σου γκρινιάζω, όταν Σε φοβάμαι, όταν Σε αποφεύγω. Είμαι όλος δικός Σου, Εσύ τα γνωρίζεις όλα.

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Τελευταία ανάσα Κυριακής

Είναι στιγμές που απλώνεται μέσα μου ανατέλλουσα η απλή και ήσυχη και συντριπτική αλήθεια πως είμαι ένα τίποτα. Μου εμφανίζεται μία σαφής εικόνα του εαυτού μου, η "απόλυτη" εικόνα του. Όχι εν συγκρίσει με τους άλλους. Ούτε καν εν συγκρίσει προς τον Θεό. Αλλά μάλλον "ενώπιον του Θεού". Με βλέπω.
Μετά αυτό φεύγει.Αδυσώπητα και αναπότρεπτα, όπως ήρθε. Πασχίζω να διατηρήσω κάτι απ' αυτήν την γνώσι.Την μνήμη της ή έστω την αίσθησί της. Είναι αδύνατον. Γλιστράει από πάνω μου σαν νερό που στέγνωσε, φεύγει και αφήνει πίσω την πρότερη κενή πραγματικότητά μου. Αν αφήνει κάτι μέσα μου ή αν επιφέρει κάποια μεταβολή, γίνεται μυστικά και δεν το παίρνω είδησι.
Είναι μεγάλη και σκληρή απώλεια γιατί αυτές οι στιγμές είναι αληθινές και φέρνουν μαζύ τους μεγάλη και πλούσια η σ υ χ ί α, με καθαίρουν, με κάνουν να πατάω στο χώμα, είναι η μόνη ειρήνη που έχω γνωρίσει. Ησυχία και ειρήνη και μια έμπονος χαρά, όπως είναι η γη σιωπηλή και λευκή και όμορφη όταν έχει χιονίσει.
Νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο να κρατηθούν ή να επαναληφθούν γιατί αν εγκαθίσταντο μονίμως αυτό θα ήταν ίσως η τ α π ε ί ν ω σ ι.-

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Γερων Σωφρόνιος: «Τὸ πρόσωπον εἶναι διεισδυτὸν ὑπὸ τῆς ἀγάπης».


Δύο ἐντολαὶ τοῦ Χριστοῦ φέρουν τὸν τηροῦντα αὐτὰς ἄνθρωπον εἰς τὴν θέωσιν: «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. Αὕτη πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη˙ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Μαρκ. ιβ΄ 30-31).

Ἐκ τῶν δύο τούτων ἐντολῶν, ἡ δευτέρα δίδει εἰς ἡμᾶς εἰς μεγαλύτερον μέτρον τὴν δυνατότητα νὰ γνωρίσωμεν τὸ μυστήριον τῆς ὁμοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος. Ἰδοὺ διατί:

Ἡ πρώτη ἐντολὴ λέγει εἰς ἡμᾶς: «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου». Δὲν λέγει: «Θὰ ἀγαπήσεις τὸν Θεόν σου ὡς σεαυτόν». Θὰ ἦτο τοῦτο στοιχεῖον πανθεϊσμοῦ. Ἡ ἐντολὴ αὕτη καλεῖ ἡμᾶς νὰ ἀγαπῶμεν τὸν Θεὸν δι᾿ ὅλου τοῦ εἶναι ἡμῶν. Διὰ τούτου ἀκριβῶς καθιστᾷ ἡμᾶς ἱκανοὺς νὰ γνωρίσωμεν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἀγάπη, ἀλλὰ συνάμα καθιστᾷ φανερὰν τὴν «ὀντολογικὴν ἀπόστασιν» μεταξὺ ἀνθρώπου καὶ Θεοῦ. Καθιστᾷ ἡμᾶς ἱκανοὺς νὰ μετέχωμεν εἰς τὴν Θείαν Ζωὴν (Ἐνέργειαν), ἀλλὰ δὲν αἴρει τὴν διαφορὰν φύσεως (τὸ ἑτερούσιον).

Ἡ δευτέρα ἐντολή: «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» δὲν τονίζει τόσον τὸν βαθμόν ἤ τὸ μέτρον τῆς ἀγάπης, ὅσον συντελεῖ νὰ προβληθῇ τὸ ὁμοούσιον τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἡ ὀντολογικὴ κοινότης ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης ἡμῶν ὑπάρξεως. Ὅταν δὲ πραγματοποιηθῇ εἰς τὴν ζωὴν ἡ ἐντολὴ αὕτη, ὁδηγεῖ πᾶσαν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ καταστῇ εἷς μόνος Ἄνθρωπος.


Ἡ ἀγάπη μεταφέρει τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀγαπῶντος προσώπου εἰς τὸ ἀγαπώμενον ὄν καὶ οὕτως ἀφομοιοῖ τὴν ζωὴν τοῦ ἠγαπημένου. Τὸ πρόσωπον εἶναι, λοιπόν, διεισδυτὸν ὑπὸ τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀπόλυτος τελειότης τῆς ἀγάπης εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀποκαλύπτει εἰς ἡμᾶς τὴν τελείαν ἀμοιβαιότητα τῆς ἀλληλοπεριχωρήσεως τῶν τριῶν Προσώπων, εἰς σημεῖον ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἐν Αὐτῇ, εἰ μὴ ἕν μόνον θέλημα, μία μόνη ένέργεια, μία μόνη δύναμις.

Κατ᾿ εἰκόνα τῆς Ἀγάπης ταύτης, ἡ τήρησις τῆς δευτέρας ἐντολῆς, «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» ἀποκαθιστᾷ τὸ ὁμοούσιον τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τὸ διασπασθὲν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας. Πεπραγματοποιημένη εἰς τὴν ἐσχάτην αὐτῆς τελειότητα ἡ ἐντολὴ αὕτη ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἄνθρωπος εἶναι Εἷς, κατ’εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος: μοναδικὸς εἰς τὴν ουσίαν, πολλαπλοῦς εἰς τὰς ὑποστάσεις αὐτοῦ. Ὅταν ἑκάστη ἀνθρωπίνη ὑπόστασις, μένουσα εἰς τὴν πληρότητα τῆς ὁμοουσίου ἑνότητος, γίνηται φορεὺς τῆς πάσης ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, καθίσταται δυναμικῶς ἴση πρὸς ὅλην τὴν ἀνθρωπότητα, κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ τελείου Ἀνθρώπου, τοῦ περιλαμβάνοντος ἐν Ἑαυτῷ ὅλον τὸν Ἄνθρωπον.

Οὕτως, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς Ἐκκλησίας, προβάλλει τὸ μυστήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος, οὐχὶ κατὰ τρόπον ἀφηρῃμένον ἤ ὀρθολογιστικόν, ἀλλ᾿ ἐν αὐτῇ ταύτῃ τῇ ὑπάρξει. Οὐδεμία ἑτέρα ὁδὸς ὑπάρχει.

Ἐνώπιον τῆς Ἀποκαλύψεως ταύτης ἡ Ἐκκλησία ψάλλει τὸν θαυμασμὸν αυτῆς: «Ξένοις ρήμασι, ξένοις δόγμασι, ξένοις διδάγμασι τῆς Ἁγίας Τριάδος».



Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

ἐκ τοῦ «Ἄσκησις καὶ Θεωρία»

Χώμα και Νερό

Προτού χαράξει άνοιξα την πόρτα και βγήκα στην αυλή. Κάθησα στο καγκελένιο σκαλάκι και περίμενα. Έσκυψα το κεφάλι μου και περίμενα. Σε λίγο άρχισε ήσυχα ήσυχα να ψιχαλίζει. Δεν σάλεψα καθόλου. Κάθησα εκεί, μέσα στον κήπο, πλάι στα δέντρα, πάνω στο χώμα, ως να ήμουν η γάτα μου, ή ένα σαλιγκάρι. Κυττούσα τα δέντρα, τα κυττούσα να στέκονται πάντα, να καταπίνουν την βροχή.
Κάνε με να είμαι δέντρο, κάνε με ένα δέντρο, να καταπίνω την βροχή Σου, και να καρπίζω και να βλασταίνω και να ψηλώνω και να Σε φθάσω. Κάνε με να στέκομαι ήσυχα εκεί που βρίσκομαι, και να μην ξέρω να θέλω, παρά μόνο να ξέρω να ζω, και μόνο να Σε περιμένω.
Γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου