Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010


Λέγεις ότι με αγαπάς,
και την άλλη μέρα που εγώ φεύγω,
εσύ στενοχωριέσαι και κλαις.
Η αγάπη σου ήταν μία ακολασία εγωισμού,
η αγάπη σου ήταν ένα τρικύμισμα του ατόμου σου,
ένα στήσιμο του ειδώλου σου,
μία απάτη.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
"Περί Ζωής Λόγος Ελπίδος"

Σοφία Σειράχ - Από το Αρχείο: εις υπόμνησιν.


Τέκνον,
εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ,
ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν.
Εὔθυνον τὴν καρδίαν σου
καὶ καρτέρησον
καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς.
Κολλήθητι Αυτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς,
ἵνα αὐξηθῇς ἐπ’ ἐσχάτων σου.
Πᾶν ὅ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι δέξαι
καὶ ἐν ἀλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον.
Ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς
καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ
ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως.

β ΄ 1-5


Ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδετε.
Τὶς ἐνεπίστευσε τῷ Κυρίῳ καὶ κατησχύνθη;
ἤ τὶς ἐνέμεινε τῷ φόβῳ Αὐτοῦ καὶ ἐγκατελείφθη;
ἤ τὶς ἐπεκαλέσατο Αὐτὸν καὶ ὑπερεῖδεν Αὐτόν;
διότι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος
καὶ ἀφίησι ἁμαρτίας
καὶ σώζει ἐν καιρῷ θλίψεως.

β ΄ 10-11

Ανηρτήθη για πρώτη φορά την Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2010

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Ἐκ τοῦ Ψαλτηρίου

Κύριε, κλῖνον οὐρανοὺς καὶ κατάβηθι, ἅψαι τῶν ὀρέων, καὶ καπνισθήσονται. Ἄστραψον ἀστραπήν καὶ σκορπιεῖς αὐτούς, ἐξαπόστειλον τὰ βέλη σου καὶ συνταράξεις αὐτούς. Ἐξαπόστειλον τὴν χεῖρά σου καὶ ἐξελοῦ με καὶ ρῦσαί με ἐξ ὑδάτων πολλῶν, ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων. Ὧν τὸ στόμα ἐλάλησε ματαιότητα καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας.

Ψλμ. ρμδ΄ 5-8

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Γερόντισσα Γαβριηλία


Thou hast made me known to friends

Whom I knew not.

Thou hast given me seats in homes not my own.

Thou hast brought the distant near

And made a brother of the stranger.

I am uneasy at heart

When I have to leave my accustomed shelter, I forget that there abides the old in the new, and that there also, Τhou abidest.

Through birth and death,

in this world or in others,

wherever Τhou leadest me,

it isΤhou the same,

the One Companion of my endless life, who ever linkest my heart

with bonds of joy to the Unfamiliar.

When one knows Τhee, then alien there is none, then no door is shut.

Oh! Grant me my prayer

That I may never lose the bliss

Of the touch of the One

In the play of the many.

Συ με γνώρισες στον άγνωστο κι έγινε φίλος.

Ζεστή μου χάρισες γωνιά

Σε σπιτικά που δε με ξέραν.

Με σε, το πέρα είναι εδώ

Και αδελφός μου ο κάθε ξένος.

Κι αν φοβηθώ ποτέ ν’ αφήνω το χθεσινό μου το απάγγιο, είναι που θα ξεχνώ πως στο καινούριο το παλιό θα βρίσκω πάλι,

Αφού Εσύ κι εκεί υπάρχεις.

Με την γέννηση, με τον θάνατο,σ’ αυτόν τον κόσμο ή τον άλλον, όπου κι αν με πας θα ‘σαι Εσύ, πάντα Εσύ, ο ίδιος και ο μόνος συνοδοιπόρος και σύντροφος της ατελεύτητης ζωής μου.

Σύ που ξέρεις, που μπορείς, με χαρμόσυνα δεσμά την καρδιά μου με το Άγνωστο να δένεις.

Για κέινον που σε γνώρισε. Άγνωστος δεν είναι κανείς, πορτά καμμιά κλειστή δεν μένει.

Εισάκουσε την προσευχή μου,

Να μη χάσω ποτέ τον όλβο αυτόν

Της άρρηκτης συνδέσεως με τον Ένα,

Μες στων πολλών ανθρώπων την βοή.