Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Σιγησάτω πᾶσα σάρξ.

"Ἐρχόμενος ὁ Κύριος, πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος, τοῖς Ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ. Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ παραδοθήσεται ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ. Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ, καὶ ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ, οὐκέτι εἰς τὴν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, διὰ τὸ παθεῖν· ἀλλὰ ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρά μου, καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου, καὶ Θεὸν ὑμῶν, καὶ συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν".

(Μ. Δευτέρα, ἰδιόμελο τῶν αἴνων)

"Ο Ιησούς παίρνει παράμερα τους δώδεκα και τους λέει: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται» (Ματθ. 20, 18).

Το Ευαγγέλιο υποδηλώνει ότι τα λόγια αυτά ελέχθησαν ιδιαιτέρως. Ο Ιησούς εμπιστεύθηκε το μυστικό του ταξιδιού στους Αποστόλους κι όχι σε όλους τους μαθητές. Το εμπιστεύθηκε καθώς προχωρούσαν στον ανηφορικό δρόμο.

Ασφαλώς ο Ιησούς περιμένει από κάθε χριστιανό να συμφιλιωθεί με το αποφασιστικό γεγονός πού έλαβε χώρα στην Ιερουσαλήμ. Αλλα ο Ιησούς παραμένει ο Κύριος του χρόνου και των ατομικών κλήσεων. Διαλέγει την ώρα πού προσκαλεί το μαθητή του να γίνει κοινωνός του προνομίου των Αποστόλων και ν’ ανεβή μαζί του στα Ιεροσόλυμα εν όψει του οδυνηρού τέλους. Πόσοι χριστιανοί έχουν ανοίξει τ’ αυτιά τους σ’ αυτήν την πρόσκληση; Πόσοι έχουν συλλάβει την αλήθεια πώς εκείνο που έγινε τότε στην Ιερουσαλήμ, αυτό που εξακολουθεί να γίνεται στην αιώνια, την αόρατη Ιερουσαλήμ, είναι το σπουδαιότερο που υπάρχει στον κόσμο;
Κύριε Ιησού, έχω ακούσει την πρόσκληση. Με πήρες παράμερα στο δρόμο. Θέλεις ν’ απομονωθώ από τους άλλους ανθρώπους (για να τους συναντήσω καλύτερα) και να σε συνοδεύσω στο τέρμα του ταξιδιού σου. Του ταξιδιού σου του οποίου μου αποκαλύπτεις – και θα μου αποκαλύπτεις όλο και πιο πολύ – το νόημα και τις διάφορες πλευρές.

Κύριε, από σήμερα και πέρα θέλω – με τη χάρη σου – η άνοδος στην Ιερουσαλήμ κι αυτά που θα δω και θ’ ακούσω για σένα κατά τη διάρκεια της υπέρτατης και τελευταίας εβδομάδος ν’ αποτελέσουν το κυρίαρχο ενδιαφέρον της ζωής μου. Τον τύπο όλου του υπολοίπου. Τον κύκλο τον κλειστό και ταυτόχρονα απέραντο οπού κλείνονται όλα τα’ άλλα και του οποίου συ είσαι το κέντρο.

Ιδού! Εγκαταλείπω πίσω μου κάθε τι που αναζήτησα και ακολούθησα. Κοίταξε! Πετάω σαν άχρηστο στο παρελθόν κάθε τι που δεν μπορεί να ενσωματωθεί στο μεγάλο μυστήριο του Πάσχα, όπου θέλεις να φθάσω. Ιδού ανεβαίνω μαζί σου στην Ιερουσαλήμ. Τώρα πλέον «σιγησάτω πάσα σαρξ»."

π. Λέβ Ζιλέ

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

...ὅτι ἄνευ Σοῦ θνήσκω...


Δός μοι Κύριε, ὀφθαλμόν, Φῶς Ἀόρατον, ὅστις Σὲ ὄψεται˙

κτίσον ἐν ἐμοὶ καινὴν ὄσφρησιν ὀσμῆς ζωῆς,

ἵνα ὀπίσω Σου εἰς ὀσμὴν μύρου συνδράμω˙

τὴν γεῦσιν θεράπευσον, ἵνα γεύσηται καὶ διακρίνῃ καὶ γνῶ,

ὡς πολύ τὸ πλῆθος τῆς χρηστότητός Σου, Κύριε,

ἧς ἔκρυψας τοῖς φοβουμένοις σε,

καὶ τοῖς πεπληρωμένοις τῆς Σῆς Ἀγάπης.

Δὸς καρδίαν διαλογιζομένην τὰ Σά,

διάνοιαν ἀγαπῶσάν Σε,

μνήμην ἀναπολοῦσάν Σε,

νοῦν Σε νοοῦντα˙

λόγον ἐχόμενόν Σου ἰσχυρῶς τοῦ ἄκρου ἡδέος,

καὶ ἀγαπῶντα Σε σοφῶς τὴν σοφὴν Ἀγάπην,

ὦ ζωή, ᾗ πάντα ζῶσι, ζωή, ἡ ζωὴν μοι διδοῦσα,

ζωὴ δι’ ἧς ζῶ, ἧς ἄνευ θνήσκω,

δι’ἧς ἀνίσταμαι, ἧς ἄνευ ἀπόλλυμαι,

δι’ ἥν χαίρω, ἧς ἄνευ λυποῦμαι, ζωὴ ζωοποιέ,

γλυκεῖα καὶ ἐραστή, καὶ ἀείμνηστε˙

δέομαι, ποῦ εἶ; ποῦ Σὲ εὑρήσω;

ἵνα ἀναπαύσωμαι, ἐν ἑαυτῷ ὤν, ὑποστῶ δὲ ἐν Σοί.

Ἐγγὺς ἔσο τῷ νῷ μου, ἐγγὺς τῇ καρδίᾳ,

ἐγγὺς εἰς τὴν βοήθειάν μου, ἐγγὺς τῷ στόματί μου,

ὅτι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τῆς Σῆς ὀδυνῶμαι,

ὅτι ἄνευ Σοῦ θνήσκω,

ὅτι μεμυημένος Σου ἀναπνέω.


Ἅγιος Αὐγουστῖνος


Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Ἐκ τῆς Ὑμνολογίας: Δοξαστικὸν τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς 17ης Ἰανουαρίου


Τὸ κατ᾿ εἰκόνα τηρήσας ἀλώβητον,
νοῦν ἡγεμόνα κατὰ παθῶν ὀλεθρίων, ἀσκητικῶς ἐνστησάμενος,
εἰς τὸ καθ᾿ ὁμοίωσιν ὡς δυνατὸν ἀνελήλυθας·
ἀνδρικῶς γὰρ τήν φύσιν ἐκβιασάμενος,
ἔσπευσας τὸ χεῖρον, καθυποτάξαι τῷ κρείττονι,
καὶ τὴν σάρκα δουλῶσαι τῷ πνεύματι·
ὅθεν μοναζόντων, ἀνεδείχθης ἀκρότης,
πολιστὴς τῆς ἐρήμου, εὐδρομούντων ἀλείπτης,
κανὼν ἀρετῆς ἀκριβέστατος·
καὶ νῦν ἐν οὐρανοῖς, τῶν ἐσόπτρων λυθέντων Ἀντώνιε,
καθαρῶς ἐποπτεύεις τὴν ἁγίαν Τριάδα,
ἐντυγχάνων ἀμέσως,
ὑπὲρ τῶν πίστει καὶ πόθῳ τιμώντων σε.


Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Σοφία Σολομώντος ζ΄ 22 - η΄ 3


Ἐστι γὰρ ἐν αὐτῇ (τῇ σοφίᾳ) πνεῦμα νοερόν, ἅγιον, μονογενές,

πολυμερές, λεπτόν, εὐκίνητον, τρανόν,

ἀμόλυντον, σαφές, ἀπήμαντον, φιλάγαθον,

ὀξύ, ἀκώλυτον, εὐεργετικόν,

φιλάνθρωπον, βέβαιον, ἀσφαλές,

ἀμέριμνον, παντοδύναμον, πανεπίσκοπον

καὶ διὰ πάντων χωροῦν πνευμάτων

νοερῶν καθαρῶν λεπτοτάτων.

Πάσης γὰρ κινήσεως κινητικώτερον σοφία,

διήκει δὲ καὶ χωρεῖ διὰ πάντων διὰ τὴν καθαρότητα·

ἀτμὶς γάρ ἐστι τῆς τοῦ Θεοῦ δυνάμεως

καὶ ἀπόρροια τῆς τοῦ Παντοκράτορος δόξης εἰλικρινής·

διὰ τοῦτο οὐδὲν μεμιαμμένον εἰς αὐτὴν παρεμπίπτει.

Ἀπαύγασμα γάρ ἐστι φωτὸς ἀϊδίου

καὶ ἔσοπτρον ἀκηλίδωτον τῆς τοῦ Θεοῦ ἐνεργείας

καὶ εἰκὼν τῆς ἀγαθότητος αὐτοῦ.

Μία δὲ οὖσα πάντα δύναται

καὶ μένουσα ἐν αὐτῇ τὰ πάντα καινίζει

καὶ κατὰ γενεὰς εἰς ψυχὰς ὁσίας μεταβαίνουσα

φίλους Θεοῦ καὶ προφήτας κατασκευάζει·

οὐθὲν γὰρ ἀγαπᾷ ὁ Θεὸς εἰ μὴ τὸν σοφίᾳ συνοικοῦντα.

Ἔστι γὰρ αὕτη εὐπρεπεστέρα ἡλίου

καὶ ὑπὲρ πᾶσαν ἄστρων θέσιν,

φωτὶ συγκρινομένη, εὑρίσκεται προτέρα·

τοῦτο μὲν γὰρ διαδέχεται νύξ, σοφίας δὲ οὐ κατισχύει κακία.

Διατείνει δὲ ἀπὸ πέρατος εἰς πέρας εὐρώστως

καὶ διοικεῖ τὰ πάντα χρηστῶς.

Ταύτην ἐφίλησα καὶ ἐξεζήτησα ἐκ νεότητός μου

καὶ ἐζήτησα νύμφην ἀγαγέσθαι ἐμαυτῷ

καὶ ἐραστὴς ἐγενόμην τοῦ κάλλους αὐτῆς.

Εὐγένειαν δοξάζει συμβίωσιν Θεοῦ ἔχουσα,

καὶ ὁ πάντων δεσπότης ἠγάπησεν αὐτήν.

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσός ...


"Κάθε θλίψις είναι ένα άνθος,
που μας προσφέρει ο Χριστός,
και επάνω του φέρει το ερώτημα,

"Φιλείς με";

Εάν αντιπροσφέρωμε στον Κύριο την ευχαριστία μας
με την αποδοχή της δοκιμασίας
και απαντήσωμε:
"Ναι Κύριε, Συ οίδας ότι φιλώ Σε",
τότε αρχίζει το άνθος να δένη καρπό."

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Δώρα. Ανάκατα... 1


- κόκκινες καμπανούλες πιπεριές στην γλάστρα έξω απ'το παράθυρό μου
- το "ταμείον" μου
- μια γελαστή φωτογραφία πάνω στο γραφείο μου
- οικείες φωνές πίσω από κλειστές πόρτες
- μια συννεφιασμένη μέρα με φως παράξενο, πλάγιο, πράο μέσ' απ'τα άσπρα σύννεφα
- οι κούπες του σπιτιού μου στα χέρια των αδελφών μου στην εκκλησία.
- ο Εσπερινός του χειμώνα, που είναι μυστικός, σταυροαναστάσιμος, που τρέμει επάνω στο μεταίχμιο της μέρας με την νύχτα, κουρνιασμένος στις παρυφές του σκοταδιού με το μικρό, κρυφό, ζεστό του φως να ρέει ήσυχα και γλυκά, να μαρτυράει την Ανάστασι.
- η νύχτα, η ησυχία και μοναξιά της νύχτας, η ανάγνωσι και η προσευχή της νύχτας, που τίποτε δεν την διακόπτει κι ενοχλεί. Το πως ενώνεσαι την νύχτα με τον κόσμο που κοιμάται, εσύ που αγρυπνάς. Μέσα σ' ένα κλειστό δωμάτιο μια ήσυχη νύχτα μπορείς να ίπτασαι πάνω απ'την πόλι μέσα στην απέραντη σιγή, να κυττάς με νοερό όμμα τους ανθρώπους, να πετάς σε πολιτείες ξένες, εκεί που τώρα ξυπνούν, εκεί που ο ήλιος λάμπει, να πετάς γύρω απ' τον κόσμο και να μη ξέρεις πια τι είναι ο χρόνος, η μέρα και η νύχτα. Να προσεύχεσαι του Θεού μέσα στην νύχτα.
- η μυρωδιά του χειμερινού αέρα, καθώς γυρνάω σπίτι το βράδυ, υγρασία, καμένο ξύλο, χώμα και πικροδάφνες και μια μικρή γαζία στη γωνία στο πεζοδρόμιο.
- ένα σημείωμα με ορνιθοσκαλίσματα που περιμένει στο τραπέζι της κουζίνας
- η μυρωδιά των σιδερωμένων ρούχων
- τα "όχι" του Θεού. Ένα Σου "όχι" το φυλάω με τόση ευγνωμοσύνη στην καρδιά μου όση δε γέννησαν μέσα μου όλα τα συγκαταβατικά Σου "Ναι". Κι όχι πάντα γιατί κατάλαβα την αιτία του, όχι γιατί είδα μέσα του την σκοπιμότητά Σου την προς το συμφέρον μου. Τίποτε απ' αυτά. Αλλά γιατί με φέρνει κοντά Σου πιο πολύ απ' το οτιδήποτε, με βεβαιώνει για την σταθερή Σου παρουσία, ο πόνος της ευθυγραμμίσεως με την άρνησί σου με σμιλεύει, με αλλάζει, με μορφώνει, με οδηγεί σ' αυτό που με έπλασες να είμαι και που προσδοκάς, με την συνέργειά Σου, να το μορφώσω. Τα "όχι" Σου γκρεμίζουν είδωλα και κούφιες φαντασίες, τρυπούν τα ψέματα σα σαπουνόφουσκες. Όταν μου λες "Όχι" δεν φοβάμαι γιατί ξέρω πως είμαι στα χέρια Σου, το καταλαβαίνω τότε εναργέστερα από ποτέ άλλοτε. Σ' ευχαριστώ Κύριέ μου για τα "όχι" σου.