Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011


Ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε μιὰ γλώσσα ζωντανή, εὔρωστη, πεισματάρα καὶ χαριτωμένη, ποὺ ἀντέχει ἀκόμη, μολονότι ἔχουμε ἐξαπολύσει ὅλα τὰ θεριὰ γιὰ νὰ τὴν φᾶνε. Ἔφαγαν ὅσο μπόρεσαν ἀλλὰ ἀπομένει μαγιά. Ἔτσι θα ‘λεγα, παραφράζοντας τὸν Μακρυγιάννη. Δὲν ξέρω πόσο θὰ βαστάξει ἀκόμη αὐτό. Ἐκεῖνο ποὺ ξέρω εἶναι ὅτι ἡ μαγιὰ λιγοστεύει καὶ δὲ μένει πιὰ καιρὸς γιὰ νὰ μένουμε ἀμέριμνοι. Δὲν εἶναι καινούργια τὰ σημεῖα ποὺ δείχνουν πὼς ἄν συνεχίσουμε τὸν ἴδιο δρόμο, ἄν ἀφεθοῦμε μοιρολατρικὰ στὴ δύναμη τῶν πραγμάτων, θὰ βρεθοῦμε στὸ τέλος μπροστὰ σὲ μιὰ γλώσσα ἐξευτελισμένη, πολύσπερμη καὶ ἀσπόνδυλη.



Γιῶργος Σεφέρης, Ἡ γλώσσα στὴν ποίησή μας, 1964


Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Ἡ σατραπεία


Τί συμφορά, ἐνῶ εἶσαι καμωμένος

γιὰ τὰ ὡραῖα καὶ μεγάλα ἔργα

ἡ ἄδικη αὐτή σου ἡ τύχη πάντα

ἐνθάρρυνσι κ’ ἐπιτυχία νὰ σὲ ἀρνεῖται

νὰ σ’ ἐμποδίζουν εὐτελεῖς συνήθειες,

καὶ μικροπρέπειες, κι ἀδιαφορίες.

Καὶ τί φρικτὴ ἡ μέρα ποὺ ἐνδίδεις

(ἡ μέρα ποὺ ἀφέθηκες κ’ ἐνδίδεις),

καὶ φεύγεις ὁδοιπόρος γιὰ τὰ Σοῦσα,

καὶ πιαίνεις στὸν μονάρχην Ἀρταξέρξη

ποὺ εὐνοϊκὰ σὲ βάζει στὴν αὐλή του,

καὶ σὲ προσφέρει σατραπεῖες καὶ τέτοια.


Καὶ σὺ τὰ δέχεσαι μὲ ἀπελπισία

αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ δὲν τὰ θέλεις.

Ἄλλα ζητεῖ ἡ ψυχή σου, γι’ ἄλλα κλαίει

τὸν ἔπαινο τοῦ Δήμου καὶ τῶν Σοφιστῶν,

τὰ δύσκολα καὶ τ’ ἀνεκτίμητα Εὖγε

τὴν Ἀγορά, τὸ Θέατρο, καὶ τοὺς Στεφάνους.

Αυτά ποῦ θὰ στὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης,

αὐτὰ ποῦ θὰ τὰ βρεῖς στὴ σατραπεία

καὶ τί ζωὴ χωρὶς αὐτὰ θὰ κάμεις.


Κ.Π. Καβάφης





Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

…ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ ὅτι τὴν ἀγάπην σου τὴν πρώτην ἀφῆκας.

Μνημόνευε οὖν πόθεν πέπτωκας καὶ μετανόησον, καὶ τὰ πρῶτα ἔργα ποίησον…


Ἀποκ. β΄ 4-5